KIYISI BİZ OLALIM DENİZLERİN

Kıyıları olan denizleri biliriz hep; bunlar anlatılmıştır bize, bu öykülerle beslenmişizdir: Bu nedenle denize girmeden, kaçacak kıyı ararız önce. Hayatımızı sürünün dayanılmaz kontrolüne teslim eden bir güven ararız bu kıyılarda; hayatı yaşamaya başlamadan önce...
Oysa asıl hayat, bizi biz yapan hayat, içimizdeki güvenle kıyısız denizlere dalmaktır! Kıyısı var mı bir denizin diye bakmayalım girmeden önce; daldığımız denizlerin kıyısı biz olalım, olur mu Deniz?

BELKİ YİNE GELİRİM

Arkadaşlarımın bloglarını takip ederken,blog olayının insanı rahatlatan bir yanı oldugunu düşündüm.Onların samimi yazılarını okumaktan çok hoşlandım.

Arada bir gelip ağlayabilecegim, gülebilecegim, güvenebilecegim bir internet günlüğümün olması gerektiğine karar verdim.

Blogu oluşturmamda yardım eden isim babası Abdurrahim Özmen'e, sevgili arkadaşım Erhan'a,baglantıyı kuran Milan'a şükranlarımı ifade etmek isterim. Hepinizi seviyorum.Evimde internetim yok fakat belki yine gelirim...